Metoda Berlitza

Zobacz także:

Są różne sposoby na naukę języka obcego. Wraz ze zwiększeniem znaczenia umiejętności posługiwania się językami innymi niż wyuczone od dziecka, zwiększyła się również pula metod, szkół i programów nauki. Jedną z ciekawszych, a wciąż mało znanych w Polsce jest metoda Berlitza.

Powstała ona w XIX wieku, a zaczęła się od eksperymentu samego Berlitza. Jak wiemy potrzeba jest matką wynalazku, tak było i w tym przypadku. Berlitz był nauczycielem francuskiego, którego praca w szkole została przerwana chorobą. Nie chcąc jednak pozostawiać swoich uczniów samym sobie wynalazca tej metody przekazywał szczegółowe instrukcje swojemu podwładnemu – Nicholasowi Joly. Wkrótce okazało się, że komunikujący się tylko w (nauczanym) języku francuskim Joly sprawił, że również uczniowie zaczęli szybciej przyswajać sobie arkany tego języka.

Tak w dużym skrócie wygląda ta metoda: kursanci porozumiewają się tylko w języku, który właśnie poznają. Dzięki, początkowo, prostym zwrotom, mimice i gestykulacji przełamują psychologiczną barierę posługiwania się językiem obcym. Stopniowo wprowadza się coraz większy zasób słów i zwrotów, których zastosowanie tłumaczy się wcześniej poznanymi. W ten sposób nie tylko rozszerza się pole językowego manewru, ale także utrwala poznaną wcześniej wiedzę. Jest to kolejna metoda, która nacisk kładzie na komunikatywność. Ważniejsze jest w niej zrozumiałe przekazywanie informacji niż stuprocentowa poprawność gramatyczna. Dlatego zalecana jest tym osobom, które w przyszłości będą posługiwać się językiem obcym w mowie częściej niż na piśmie.

Oczywiście kurs dzieli się na różne grupy w zależności od zaawansowania (od poziomów podstawowych, przez konwersacyjnych, aż do biegłych). Taki sam poziom wszystkich członków danej grupy jest tu kluczową kwestią, jako że uczniowie bardzo wiele uczą się od siebie nawzajem. Skuteczność tej metody potwierdzają liczne badania, dobrze prowadzona grupa może robić ogromne postępy w krótkim czasie. Jednak wydaje się, że najważniejsze jest tu przełamanie psychologicznej bariery, które pozwala na swobodne posługiwanie się językiem w przyszłości, w sytuacjach pozaszkolnych (nawet jeżeli uczeń zna bardzo małą grupę prostych zwrotów). Metoda Berlitza jest więc dla wszystkich, którzy potrzebują języka obcego przede wszystkim do komunikacji, a mają problemy z wykorzystywaniem zdobytej wiedzy w sytuacjach losowych (zagadnięci "znienacka" przez obcokrajowca).